در حضور خارها هم میشود یک یاس بود ...

در هیاهوی مترسکها پر از احساس بود

می شود وقتی برای دیدن پروانه ها ...

شیشه های مات یک متروکه را الماس بود

نسیم ساقه ها ی هرز این بیشه ها را داس بود ...

کاش می شد حرفی از کاش می شد هم نبود...

هر چه بود احساس بود و عشق بود و یاس بود ! ! !

کاش رويا هايمان روزي حقيقت مي شدند...

تنگناي سينه ها دشت محبت مي شدند...

سادگي مهر و صفا قانون انسان بودن است...

کاش قانونهايمان يک دم رعايت مي شدند ...

اشکهاي همدلي از روي مکر است و فريب ...،

کاش روزي چشم هامان با صداقت مي شدند...

گاهي از غم مي شود ويران دلم ...،

کاشکي دلها همه مردانه قسمت ميشدند!!!

می روم شاید که در دشتی بزرگ ، معنی عشق تو را پیدا کنم

می روم تا با نگاه گرم تو ، این دل دیوانه را شیدا کنم

می روم عاشق شوم همچون نسیم ، غنچه های عشق را هم وا کنم .

     ***************************************************

    ***************************************************

               کنم هر شب دعایی کز دلم بیرون رود عشقت

              ولی آهسته تر گویم الهی بی اثر باشد .

گیرم که بر کنی دل سنگین ز مهر من  

!

ساقیااز بوسه لعل لبت سرشارم امشب                     شهد کامت را بنازم

مست کن از چشم مست خویش دیگر بارم امشب         دور جامت را بنازم

سحرو افسون،هر چه داری ساز کن در کارم امشب        طبع رامت را بنازم

در هوای خال گیسوی تو شد دل یارم امشب                 مرغ بامت را بنازم

                                ای پری روی کمند انداز دامت را بنازم

ساغری برگیر و از خمخانه اسرار هستی                     می بدست آشنا ده

وزدل نا پختگان بزدای نقش خود پرستی                      جان آنان را جلا ده

بر بطی بردار و بنوازش دمی با چیره دستی                  بزم رندان را صفا ده

زان بهشتی طلعت دولت سرای عشق و مستی          مژده وصلی به ما ده

                                  مر حبا ای نازنین ساقی مرا مت را بنازم

دوش می گفتی که در دامان باغ از داغ رویش                برگ گل خوناب دارد

شرمسار از دیده جان پرور افسانه گویش                     چشم نرگس خواب دارد

در کف باد سحر گاهی ز پیچ و تاب مویش                     زلف سنبل تاب دارد

شاخه توحید را سر چشمه،خون گلویش                      تا ابد سیراب دارد

                                 حسن تعبیر تو را لطف کلامت را بنازم

                                من که حیرانم نمی دانم کدامت را بنازم

هراسی نیست از اینکه امید،ارزش صبوری نداردو

دل بستنی که از دل این همه سکوت بر می خیزد ،رفتنی ست و

قصه ها پر می شود از غصه ها و گلایه ها .

عادت می کنیم به مرگی که در چشمان خواب آلوده مان می خندد و

پریشانی را به بازی می گیرد ،

سایه ها رهایمان نمی کنند .

غریبه می شوند دست هایی که گله از دلسوزی می کردند و

 من و تو خسته می شویم از آن اشاره ها ی دورادوری که آزادی را

در تقدیر ما می شکنند ولی تن می دهیم به تمام فاصله ها .

           ***************************************

                     قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود

ورنه هیچ از دل بی رحم تو تقصیر نبود

                                 آن کشیدم زتو ای آتش هجران که چو شمع

                      جز فنای خودم از دست تو تدبیر نبود   

 ***باز باران بي ترانه***گريه هايم عاشقانه***مي خورد بر سقف قلبم***

***ياد ايام تو داشتن***مي زند سيلي به صورت***باورت شايد نباشد***

***مرده است قلبم ز دستت***فكر آنكه با تو بودم***با تو بودم شاد بودم***

***توي دشت آن نگاهت***گم شدن در خاطراتت !!!!!!!

                   طبیبا!بس کن این درمان من بیمار می میرم

مرا دیگر به حال خویشتن بگذار می میرم

                                         دمادم می شوم زین عشق جانفرسا

               زمن شوییده دست ای دوستان که این بار می میرم

ندارم تاب دیدارت ،که با آن شعله می سوزم

                               نمی خواهم ترا بینم که با آن دیدار می میرم

                    من دیوانه را بگذار تا با خود سخن گویم

به شهر غم غریبم من روی به دیوار می میرم

                           گل خودروی این دشتم ،نه گلکاری نه گلچینی

                 به خواری عاقبت در گوشه ای چون خار می میرم

شکفتم بی هوس ،بر شاخه لرزان عمر اما

                                   چنان نازک دلم آخر به یک رگبار می میرم

                هزاران قصه گفتم شاهکار شعر من دانی

چه باشد آنکه من لب بسته از گفتار می میرم

                                     سخنهایم گرانتر ز در باشد و لیکن خود

                 چه بی مقصد آمدم چه بی مقصد می میرم

ز دست حاسد و دوستان سود جو جدا کندن

                           چنان لذت گزین گشتم که بی غمخوار می میرم

                 ز خود زین رنج بیزارم که با این خلق مانوسم

               به خود زین درد می پیچم که دور از یار می میرم .

صدها هزار نفرین بر آن نگاه اول

                            آغاز دل سپردن ،اول نگاه من بود

سر گشته و پریشان ،در جستجوی کویش

                             این خرقه گدایی ،تنها گواه من بود

هر کس شراب نوشید ،مستوجب فنا شد

                             دستان پرزمهرش ،همه تکیه گاه من بود

فرهاد همچو مجنون ،راه وصال گم کرد

                             راهی که رفته بودند ،آن راه راه من بود

تاریک و تار چون شب ،پس کوچه های امید

                              فانوس دیدگانش ،نور پگاه من بود

زنجیر کرده بودند ،رندان با وفا را

                             مژگان بی مثالش ،تنها پناه من بود

روزی که گردن عشق ،بردار کرده بودند

                            تنها صدای آنجا ، فریاد آه من بود

در دادگاه عشقش ، محکوم حکم مرگم

                            شاید که بی گناهی تنها گناه من بود

                            بیچاره گوزوم هر گجه گوندوز باخار آغلار

                            قان یاشیله اولدوزلاری بیر بیر سایار آغلار

                           سن آیریلیقی خوشلادون اما گجه گوندوز

                            دفترده قلم شرح فرا قون یازار آغلار

                      ¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤

     دئدیم بولبول نه چکدون آیرلیقدان

                                                 دانیشدیرما، دئدی یاندیم آلیشدیم

     دئدیم اوچ آی گولینه خلوت ائتدین

                                                 دئدی او مدتی بیر لحظه بیلدیم

     گولون یاپراقینا شبنم قوناندا

                                                اییلدیم گیپریگیمدن فوری سیلدیم

     سا را لدی گول خزان اولدی بو داغدان

                                                 اریدیم غصه ده واله چوکولدیم  

      اگر اوچی منی ورسا گول اوسته

 دید مجنون را یکی صحرا نورد 

                               در کنار بادیه بنشسته فرد

از وجودش ریگ و انگشتان قلم

                              نام لیلی می نویسد دم به دم

گفت : که ای مجنون شیدا چیست این ؟

                              نام لیلی می نویسی کیست این ؟

گفت عشق نام لیلی می کنم

                              خاطر خود را تسلی می کنم

چون میسر نیست بر من کام او

                              عشق بازی می کنم با نام او

عشق بازی را حقیقت لازم است

                              عاشقی را قابلیت لازم است .

 گل انداما به سویم دسته ای گل                    فرستادی مرا پروانه کردی

سرا کاشانه چون غم خانه ای بود                  تو این غم خانه را ویرانه کردی

زدست قاصدک گل را گرفتم                       به هر گلبرگ آن صد بوسه دادم

پس از ان با دلی آکنده از شوق                    به آرامی به گلدانی نهادم

شبانگه گرد گل پروانه گشتم                       به جای تو به گل بس راز گفتم

حکایتها که با تو گفته بودم                         به جای تو به گلها باز گفتم

میان دسته گل زنبقت را                           ز اشک چشم دیده آب دادم

بنفشه را به یاد گیسوانت                           به انگشتم گرفتم تاب دادم

گل سرخ تو را بوسیدم از شوق                   ولی آن گل کجا ناز تو را داشت

نشانی داشت از بوی تو اما                        کجا چشم فسون ساز تو را داشت

به روی برگ زیبای گل سرخ                    نهادم با دلی غمگین لبم را

به امید ی که با یاد لب تو                         به صبح آرم به شادی یک شبم را

ولی هر چند بوسیدم گلت را                      دل تنگم چو غنچه هیچ نشکفت

در آن حالت که گرم بوسه بودم                   گل سرخ تو در گوشم چنین گفت :

گل سرخم مخوان ای عاشق مست                که من پیش لب یار تو خارم

به سرخی گر چه دارم رنگ آن لب              ولی شیرینی وگرمی ندارم   

  تیک تاک ساعت قلبم را می شنوم

پشت این عقربه های بی تاب چگونه دلواپسی هایم

را پنهان کنم ؟

قلب من هنوز دستخوش گردباد بی مهریست.

من هر روز بار غرورم را زیر چکمه له می کنم و پرنده آرزوها یم

را روی بام تو پرمی دهم و تو هر بار پرنده کوچک قلبم را با سنگ

 نا مهربانی می پرانی .

و این نهایت نامردیست .....!